DE GROOTSTE GIPSWOESTIJN TER WERELD

Het Tularosa dal in het zuidwestelijke deel van Mexico wordt in het westen omgeven door de San Andres bergen (tot 2.500 m), in het noorden en het noordoosten door een hoogvlakte met bergtoppen tot 3.600 m hoogte en in het oosten door de Sacramento bergen (tot 2.500 m). In dit gebergte zijn gipslagen die in de loop van enkele duizenden jaren door smeltwater in het voorjaar en regenwater in de korte regenperiode ontstaan zijn.

Deze woestijn de “White Sands National Monument” heeft een afmeting van ongeveer 25 x 50 km inclusief een 20 x 30 km groot deelgebied met gipsduinen. Op 18 januari 1933 werd een gebied van 18 x 30 km tot nationaal monument verklaard, waarin zich een gebied van 10 x 25 km gipsduinen bevindt. Midden in dit eigenaardige woestijngebied loopt een 12 km lange autoweg. Op dit moment zijn de duinen nog met lage struiken, gras en yucca’s begroeid en daardoor gestabiliseerd. Hoe dieper men echter van de rand van de woestijn naar binnen gaat, des te zeldzamer wordt de vegetatie. Weldra ziet men echter langs de weg schelle tot wel 15 meter hoge gipsduinen opduiken.

De ontstaansgeschiedenis van deze onmetelijke gipsvelden met meer dan 6 miljard ton gipspoeder gaat enkele duizenden jaren terug, zeker tot de laatste ijstijd.

Ook nu nog is het water dat in het bekken van het dal stroomt bijna volledig met gips doordrongen en bevat het per liter ongeveer 2 gram calciumsulfaat. Het met gips doordrongen water stroomde in het Lucero-meer, het diepste gedeelte van het bekken (ongeveer 1.200 m). De bijna constant droge wind en de gedurende driekwart van het jaar schijnende zon lieten het water verdampen, waarbij het gips op de bodem van het meer achterbleef. Van de oorspronkelijke  afmeting van 3 x 8 km is alleen nog het vlakke bekken met dikke gipskorsten overgebleven, echter op een geringe diepte vindt men grondwater dat doordrongen is met gips.

►