DE GROOTSTE GIPSWOESTIJN TER WERELD

Door de capillaire werking stijgt het gipswater naar het oppervlak, verdampt en laat kleine gipskorrels achter, die door de wind verplaatst worden naar het noordoosten.

Kleine duinen groeiden steeds verder en verplaatsten zich voortdurend. Heden stelt men vast dat de snelheid waarmee ze zich verplaatsten wel 10 meter per jaar bedroeg; theoretisch zou dit een verplaatsing van 30 km in 30 jaar kunnen betekenen. De in het centrum van de woestijn aanwezige autoweg wordt dagelijks door een soort sneeuwschuiver schoongehouden. Het witte zand bestaat voor 90 - 95% uit gips en toont onder een loep de vroegere vorm van gipskristallen.

Toen het witte landschap zich stukje voor stukje vormde en uitbreidde had dit ook gevolgen voor het bestaande planten- en dierenrijk. Twee nu witte hagedissoorten, de witte muissoort “Apache Pocket“ en enkele witte insecten maken deze verandering compleet,  waardoor de bezoeker ze nauwelijks waarneemt. Slechts achtergebleven sporen in het zand getuigen van hun aanwezigheid.

Ook de planten passen zich aan de omgeving aan. Zo zien we dat de yucca zich aan de hoogte van de gipsduinen aanpast. De lengte van hun wortels kan tot 13 meter reiken. Als de rugzijde van de duinen eroverheen groeit, vormen zich nieuwe bladerkransen aan de onderkant en sterft het bovenste gedeelte van de plant. Cottonwood, een struikachtige, lage populiersoort, houdt zich door de voortdurende vorming van nieuwe wortelknollen in leven.

“White Sands National Monument” is een bezienswaardigheid en de Amerikanen doen werkelijk zeer veel om deze landschappelijke schoonheden in stand te houden en toegankelijk te maken. Het gips mag nergens in “White Sands” worden ontgonnen; deze woestijn staat onder natuurbescherming.



Samenvatting uit de publicatie ”Die größte Gipswüste der Welt” van dr. Werner Lieber